Dit is een boek dat we graag in handen zouden willen zien van alle denkende mensen. Bijvoorbeeld deze parel. In reactie op de stelling dat de Verenigde Staten/NAVO in Oekraïne een proxy-oorlog tegen Rusland voeren, wordt hier een interessant tegenargument aangevoerd dat in feite het tegenovergestelde beweert, namelijk “een proxy-opstand van Rusland en de ‘rest van de wereld’ tegen de Verenigde Staten”.
Dit is afkomstig van Fiona Hill, een Anglo-Amerikaanse geopolitica, die in mei 2023 een lezing gaf, en het wordt ons op een presenteerblaadje aangeboden in het boek Les guerres annoncées - Le capitalisme c'est la guerre (Aangekondigde oorlogen - Kapitalisme is oorlog), dat Nils Andersson in 2024 bij uitgeverij Terrasses publiceerde.
Een pareltje natuurlijk, want door de middelmatige media die ons met onze neus op de feiten drukken en ons gefixeerd houden op de kaarten van de generale staven en de daden van de hoofdrolspelers in het conflict in Oekraïne, wordt de aardverschuiving in de geopolitiek die deze oorlog heeft veroorzaakt, gemaskeerd. Zo bekeken is het niet zozeer een krachtmeting tussen de VS/NAVO en Rusland als wel een gewapende uitdaging van het “globale Zuiden” tegen het “globale Noorden” (atlantisch, westers). Andersson herinnert eraan dat bij de stemming in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties 52 staten de anti-Russische resolutie niet hebben gesteund, 52 staten die meer dan 54 % van de wereldbevolking vertegenwoordigen en, beter nog, twee derde van de bevolking van Azië, Afrika en Zuid-Amerika. Dit lijkt, merkt hij op, op een “heropleving van de dekolonisatieperiode die werd gekenmerkt door de conferentie van Bandung in 1955”, maar dus, nota bene, een nieuwe fase, in wording, waar we aandacht aan moeten besteden.
Dit is echter de kern van dit hele werk, of het nu gaat om het begrijpen van de drijfveren achter het conflict in Oekraïne (de Verenigde Staten tegen China) of het Israëlisch-Palestijnse conflict ("7 oktober 2023 is onlosmakelijk verbonden met de vijfenzeventig jaar (...) van bezetting, ontvolking en onderdrukking door de Israëlische staat“), voor de analyse van de huidige exponentiële wedloop naar overbewapening of voor het harde licht dat wordt geworpen op ”de indoctrinatie van de publieke opinie met een nooit eerder geziene intensiteit". Men kan natuurlijk twijfelen aan de karakterisering van zowel de Verenigde Staten als Rusland en China als imperialistisch, maar dan moet men dit niet zien als een militante interpretatie, maar eerder als een historische categorie, die natuurlijk discutabel is en dus ter discussie staat. Aan het einde van het boek kondigt Andersson een vervolg aan “dat ik niet zal schrijven”: misschien is het de last van de jaren, want deze onverbeterlijke derdewereldactivist, geboren in 1933, nadert het einde van zijn leven, na een op zijn zachtst gezegd bewogen carrière1. Het zijn ongeveer twee pagina's (te koop voor 12 euro) die uitnodigen om veel te onderstrepen. Kritisch denken, eveneens.