0000
De Verenigde Staten bereiden een mogelijke invasie of, in ieder geval, een ernstige militaire agressie tegen Venezuela voor. Het doel van deze troepeninzet is om een “regimeverandering” in Venezuela te bewerkstelligen. Deze pogingen zijn niet nieuw, maar dateren al van het begin van de Bolivariaanse revolutie onder leiding van Hugo Chávez, sinds het begin van zijn machtsovername. Deze revolutie heeft geleid tot enorme sociale en economische vooruitgang ten gunste van het volk en heeft een echte sociale, participatieve en protagonistische democratie tot stand gebracht. Deze revolutie kan ook rekenen op een leger dat wordt versterkt door volksmilities, die nu zorgen voor een totale verdediging van het land. Het is belangrijk dat wij hier in België en in de Europese Unie onze steun en solidariteit betuigen met deze Latijns-Amerikaanse staten, zoals Venezuela en Colombia, waarvan de leiders opnieuw de vlag van sociale vooruitgang hijsen en de wil tot echte vrede uitdrukken, een vrede die gepaard gaat met sociale rechtvaardigheid en gelijkheid tussen mensen.
Op dit moment grijpt de NAVO niet rechtstreeks in in dit conflict, maar het zal niet lang duren voordat Venezuela en Colombia worden beschouwd als vijanden die moeten worden toegevoegd aan de “As van het Kwaad”, naast Rusland, China, Iran en Noord-Korea.
Om deze gebeurtenissen beter te begrijpen, is het nuttig om de “officiële” standpunten van Venezuela en Colombia te kennen, zoals deze “Brief van president Nicolás Maduro” aan de CELAC-conferentie die onlangs in Colombia werd gehouden.

Aan de presidenten en staatshoofden van de Gemeenschap van Latijns-Amerikaanse en Caribische Staten (CELAC) en aan de volkeren van Latijns-Amerika en het Caribisch gebied:
Venezolaanse volk, geleid door de herinnering aan onze geschiedenis. Hier, waar Bolívar op 10 december 1830 zijn laatste proclamatie uitsprak en ons een boodschap naliet die nog steeds actueel is: “Werk allen aan het onschatbare goed van de eenheid”, komen wij vandaag bijeen om te bevestigen dat de eenheid van ons Amerika geen loze kreet is, maar de voorwaarde voor onze vrijheid en de sleutel tot onze waardigheid.
[…] Twee eeuwen later zijn de vormen van agressie veranderd, maar niet de essentie ervan. Er worden marine- en luchtmachtstroepen ingezet in het Caribisch gebied, waaronder geavanceerde vliegdekschepen, raketvernietigers en kernonderzeeërs.
[…] Gezien de omvang van deze troepenmacht zijn er geen halve maatregelen mogelijk. Het principe dat momenteel op het spel staat, is duidelijk en doorslaggevend: het gaat om de soevereiniteit van staten en het vrije zelfbeschikkingsrecht van volkeren. Venezuela verklaart met absolute duidelijkheid: Wij aanvaarden geen enkele vorm van voogdij en zullen dat ook nooit doen. Wij aanvaarden niet dat onder eufemismen als “veiligheid” of “strijd tegen de drugshandel” de oude Monroe-doctrine wordt opgelegd, die erop gericht is ons Amerika te veranderen in een toneel van invasies en “regimeveranderingen” om onze enorme rijkdommen en natuurlijke hulpbronnen te stelen. Wij verwerpen krachtig de heropleving van deze Monroe-doctrine en nemen als antwoord daarop de Bolivariaanse doctrine aan ter verdediging van de onafhankelijkheid, de eenheid en de emancipatie van onze volkeren.
Onze CELAC, opgericht in Caracas in 2011 in aanwezigheid van de 33 staatshoofden en regeringsleiders van onze regio, heeft deze roep om regionale eenheid overgenomen als alternatief voor de logica van voogdij en druk. Bij de inauguratie in 2011 verklaarde commandant Hugo Chávez met kracht: alleen eenheid zal ons vrij maken. Hij bracht daarmee aan de Latijns-Amerikaanse en Caribische gemeenschap de noodzaak over van een organisatie die, zonder de Verenigde Staten en Canada, de soevereiniteit en onafhankelijkheid van onze volkeren opeist. Deze historische beslissing luidde een nieuwe fase in van politieke autonomie en regionale samenwerking.
Vandaag, geconfronteerd met de oorlogszuchtige dreiging van de Verenigde Staten in het Caribisch gebied en de (buitengerechtelijke, door de VN aan de kaak gestelde) executies, hebben wij de plicht om de vrede in de regio te bewaren, onze krachten als landen te bundelen en met één stem te eisen dat de militaire aanvallen en dreigingen tegen onze volkeren onmiddellijk worden stopgezet.
[…] Wij eisen de onmiddellijke opheffing van alle eenzijdige en onwettige dwangmaatregelen die onze volkeren treffen, met inbegrip van die welke zijn opgelegd door de Europese Unie, die onder het mom van “individuele” sancties de fundamentele rechten van onze volkeren aantasten en hun ontwikkeling belemmeren. Wij aanvaarden geen sancties als politieke strafmaatregel die de rechten schenden, noch de logica van blokkades die volkeren straffen. Wij eisen een gelijkwaardige dialoog en samenwerking voor de wederopbouw en de eerbiediging van het internationaal recht.
[…] Moge Santa Marta de bakermat zijn van een nieuwe fase van continentale eenheid, effectieve solidariteit, absolute afwijzing van geweld en strikte verdediging van de soevereiniteit.
[...] De hele wereld weet dat wij in Venezuela, Colombia en onze hele regio van vrede houden, als een verworven recht. Door vrede op basis van gelijkheid, onafhankelijkheid en soevereiniteit zullen onze volkeren opnieuw overwinnaars zijn.
Vanuit Caracas, de bakermat van de bevrijders, het land van vrijheid en waardigheid,
Nicolás Maduro Moros, president van de Bolivariaanse Republiek Venezuela.