Het juiste gebruik van oorlogspropaganda
April 1999: de westerse media brachten de verklaringen van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, waarin werd gesteld dat mogelijk tot 500.000 mensen door de Serviërs waren vermoord, na talrijke andere verhalen over gruweldaden die aan de handlangers van Milosevic werden toegeschreven, waardoor deze laatste balans volkomen geloofwaardig leek. Schaamte dus voor wie zijn bedenkingen uitte over deze cijfers en verhalen, en vervolgens werd beschuldigd van ontkenning, van het willen negeren van de wreedheden van het ‘regime’ – wreedheden die toen niet in twijfel mochten worden getrokken.
De werkelijke balans in Kosovo werd na de oorlog geschat op 10.000 doden, alle etnische groepen samen.
Februari-maart 2011: alarmerende berichten, overgenomen door alle grote media, waarschuwden voor een dreigende genocide in Benghazi: de Libische dictator zou zijn eigen volk bombarderen, er zouden 6.000 doden vallen... Oppositieleiders in ballingschap voorspelden een “bloedbad” vergelijkbaar met de genocide in Rwanda. Opnieuw: schande over wie het verhaal in twijfel trok. De boodschappen die vredesorganisaties toen konden uitdragen, moesten noodzakelijkerwijs allemaal beginnen met “wij veroordelen zonder voorbehoud de misdaden van het regime van Khadafi, maar...”
Onderzoeken die achteraf door internationale organisaties zijn uitgevoerd, hebben het oorspronkelijke dodental drastisch naar beneden bijgesteld. Zo heeft Human Rights Watch 233 doden gedocumenteerd in heel Libië vóór de NAVO de oorlog betrad.
De ervaring in Kosovo heeft niets opgeleverd.
We kennen allemaal de waarheid als een koe: “het eerste slachtoffer van de oorlog is de waarheid” – en onder de oorlogsleugens is het verhaal van het regime-dat-zijn-eigen-volk-afslacht een van de best werkende, degene waartegen het het meest intimiderend is om je te verzetten.
Goebbels, de vader van de propaganda, had het bij het rechte eind; een episode uit het begin van de Tweede Wereldoorlog resoneert opmerkelijk met hedendaagse gebeurtenissen1. Op 3 september 1939 was de Poolse stad Bydgoszcz het toneel van een ‘opstand’ die werd georkestreerd door saboteurs van het Derde Rijk, die het vuur openden op Poolse troepen en burgers. Als reactie daarop begonnen Poolse soldaten en burgerwachten de opstand neer te slaan en verdachten op te sporen, wat leidde tot standrechtelijke executies van mensen van Duitse afkomst.
Al in november spraken de Duitse propagandadiensten van 5.437 slachtoffers uit de Duitse minderheid en ontkenden ze elke aanval op de Poolse troepen; de maand daarop was dit aantal opgeblazen tot 58.000 mensen. De meeste historici schatten vandaag de dag dat het aantal slachtoffers van Duitse afkomst in Bydgoszcz rond de 350 ligt.
Het meest opmerkelijke is dat na Timisoara, na de couveuses in Koeweit, na zoveel voorbeelden uit het verleden, de media, de progressieven en de pacifisten nog steeds even bereid zijn om verstijfd te raken bij het volgende verhaal over een bloedbad onder de bevolking door een ‘regime’ dat door een gelukkig toeval op de lijst van ‘vijanden’ van de NAVO staat. Het meest opmerkelijke is dat vrijwel iedereen zonder blikken of blozen het stichtende verhaal accepteert van de “tienduizenden vreedzame demonstranten die in twee dagen zijn afgeslacht door het regime van de mollahs”; en dat iedereen er zorgvuldig op let zijn vreedzame verklaring te beginnen met iets als “Zeker, Iran begaat onmiskenbare misdaden tegen zijn eigen bevolking, maar... ”
Het zou echter niet moeilijk zijn om terughoudend te zijn ten aanzien van de nieuwe horrorverhalen: zelfs als men zichzelf ervan weet te overtuigen dat het logistiek mogelijk was om in twee dagen tot een dergelijk aantal te komen (één dode elke 5 seconden, 24 uur per dag), zijn de cijfers van 35.000, 40.000, 60.000... slachtoffers afkomstig van ‘niet-gouvernementele’ organisaties zoals Human Rights Activists in Iran (HRANA), gevestigd in de Verenigde Staten, gefinancierd door de National Endowment for Democracy (NED), het Amerikaanse overheidsagentschap dat als dekmantel voor de CIA fungeert2. “Veel van wat we vandaag doen, werd 25 jaar geleden in het geheim gedaan door de CIA”, zoals de medeoprichter van de NED, Allan Wenstein, verklaarde.
En toch worden deze cijfers door iedereen, media en politici, zonder enige terughoudendheid overgenomen. En ze zijn buitengewoon nuttig, omdat ze dienen om ofwel elke duidelijke veroordeling van de huidige Israëlisch-Amerikaanse agressie tegen Iran te verdoezelen, ofwel deze ronduit te rechtvaardigen:
Journalist: Betekent dit dat u de interventie van Israël en de Verenigde Staten in Iran veroordeelt?
Maxime Prévot, minister van Buitenlandse Zaken: Dat betekent dat we ons moeten herinneren wat de roeping van het internationaal recht is: het is in de eerste plaats bedoeld om volkeren, hun rechten en vrijheden te beschermen. En in dat opzicht kan men niet zeggen dat Iran een modelstudent is, verre van dat. Laten we niet vergeten dat de harde onderdrukking tienduizenden doden heeft geëist, volgens sommige schattingen. Er zijn dus natuurlijk de principes, maar we moeten die ook afzetten tegen de realiteit. En het belangrijkste doel van het internationaal recht is het beschermen van volkeren. (RTBF, 2 maart)
Journalist: Wat is het standpunt van de Socialistische Partij over deze oorlog tegen Iran?
Ludivine Dedonder, voormalig minister van Defensie: « Nou, natuurlijk rouwen we bij de socialistische partij niet om het overlijden van de tirannieke Iraanse leiders die meer dan 30.000 mensen hebben onderdrukt, gevangengezet en vermoord. Maar tegelijkertijd... » enz. (RTBF, 6 maart)
Journalist: Mijnheer de president, waarom zou het aanvallen van Iraanse bruggen en elektriciteitscentrales geen oorlogsmisdaad zijn?
Donald Trump: «Omdat ze 45.000 mensen hebben gedood de afgelopen maand, misschien zelfs meer. Het zouden er 60.000 kunnen zijn. Ze hebben demonstranten gedood. »
Deze bloeddorstige regimes die hun eigen volk afslachten
« Het zijn de meest kwaadaardige mensen op aarde. Ze onthoofden baby's en snijden vrouwen doormidden... » Donald Trump, 8 maart3.
Het is duidelijk: als het over de Iraanse regering gaat, zijn alle overdrijvingen toegestaan en lijkt geen enkel verhaal te ongeloofwaardig. De Pasdaran richten zich op de eierstokken van vrouwelijke demonstranten, beweert de zeer respectabele Guardian4; de niet minder respectabele BBC beweert een Iraniër uit Teheran te ‘citeren’ die eist dat zijn eigen land met de grond gelijk wordt gemaakt5; voor de media is elk verhaal en elke getuigenis die door de ‘NED-ngo’s’ wordt gemeld, hoe grotesk ook, heilig. De Iraanse regering is zonder twijfel een ‘berucht onderdrukkend regime’, een ‘wrede en bloeddorstige theocratie’: ze zou niet beschermd moeten worden door het internationaal recht, zoals de Duitse bondskanselier zegt. Een open deur naar barbarij.
Maar waarom in vredesnaam al die kwaadaardigheid? Bestaat er, buiten de Amerikaanse stripverhalen, werkelijk een kwaadaardige leider wiens uiteindelijke doel het zou zijn om ‘zijn eigen volk af te slachten’? En om welke vreemde reden lijken de leiders en ‘regimes’ die het Kwaad vertegenwoordigen, altijd bereid om hun eigen volk af te slachten, systematisch degenen te zijn die zich verzetten tegen de westerse roofzucht, degenen die de onafhankelijkheid en soevereiniteit over de hulpbronnen van hun land doen gelden: Lumumba, Nasser, Milosevic, Khadafi, Bashar al-Assad, Maduro, Khamenei... ? We willen best onze ogen niet sluiten voor de onderdrukkende aard van het Iraanse regime, maar zo’n toeval roept vragen op.
Reza Pahlavi daarentegen is een vertegenwoordiger van het Goede, van de Democratie, van de Vrijheid... In mei vorig jaar verklaarde de zoon van de voormalige sjah dat een “vrij” Iran “echte investeringskansen” zou bieden, waarbij hij aangaf dat hij al internationale bedrijfsleiders had ontmoet die enthousiast waren over het potentieel van de Iraanse markt; in maart benadrukte hij nogmaals dat een “bevrijd” Iran in tien jaar tijd meer dan 1.000 miljard dollar voor de Amerikaanse economie zou kunnen genereren. Zijn vader was in 1953 door de CIA aan de macht geholpen omdat Mossadegh het lef had gehad de Iraanse olie te nationaliseren – die pas na de revolutie van 1979 weer in Iraanse handen zou komen.
“Wij veroordelen zonder voorbehoud...”
Het is duidelijk: we willen ons niet aansluiten bij of onze goedkeuring hechten aan de politieke koers van Iran; het is waar, het is geen zuivere liberale democratie – maar hoe zou het ook anders kunnen in een land dat al bijna 50 jaar onder sancties staat omdat het zich tegen het imperialisme heeft verzet, in een land waar de Mossad genoeg informanten heeft om wetenschappers en andere ‘lastige’ personen één voor één op te sporen en te vermoorden? Het staat vast dat het regime 40 jaar geleden ‘links’ op wrede wijze heeft afgeslacht – met name aan het einde van een acht jaar durende oorlog die tegen het regime was gevoerd, en terwijl een deel van het zogenaamde links zich had verbonden met Saddam Hoessein, destijds de bondgenoot van de Verenigde Staten.
Het Iran van vandaag is zeker geen perfecte wereld, maar het is ook niet meer het Iran van de jaren 1980, net na de islamitische revolutie.
Maar trouwens: bestaat er ergens ter wereld ook maar één functionerend land dat zich frontaal tegen de imperialistische plundering heeft verzet en dat volledig in de gratie is gekomen bij de zuivere progressieve westerse democraten? Het obscurantistische, antidemocratische theocratische ‘Iraanse regime’ – Cuba steunt het, Venezuela steunt het, alle progressieven in de rest van de wereld staan achter het. Is het niet opvallend dat het weer de intellectuelen en welwillende zielen van het beschaafde Westen zijn die de morele toon moeten aangeven aan de rest van de barbaarse wereld?
Ondertussen heeft dit obscurantistische regime de alfabetiseringsgraad van vrouwen van 24% onder de sjah naar bijna 100% gebracht; dit reactionaire regime was lange tijd de enige zuurstof voor het door sancties verstikte Venezuela; onder dit regime dat vrouwen onderdrukt is 50% van de artsen vrouw, 60% van de universitair afgestudeerden in Iran is vrouw, evenals bijna 70% van de afgestudeerden in wetenschappen en techniek, enz.; ten slotte is dit onbeschrijfbare bloeddorstige regime nu de laatste die het Palestijnse volk concreet steunt tegen zijn uitroeiing. Concreet, niet met gezangen en slogans. En dat is misschien wel zijn meest onvergeeflijke misdaad.
De vredesbeweging verdoven met verhalen over wreedheden
In 2003 demonstreerden miljoenen mensen tegen de oorlog die Irak zou vernietigen. Ook in België was de mobilisatie zeer sterk. Het contrast met de lusteloosheid van de vredesbeweging vandaag tegenover de verwoesting van Iran kan niet schrijnender zijn.
Oorlogspropaganda is niet alleen bedoeld om de bevolking de oorlog te laten accepteren; ze heeft ook tot doel progressieve bewegingen en organisaties te intimideren om hun mobilisatie tegen de oorlog volkomen onschadelijk, symbolisch en volkomen onhoorbaar te maken voor het grote publiek, temeer daar het elders wordt gebombardeerd met informatie die het verzekert dat ‘het Iraanse volk’ deze bommen met hoop tegemoet ziet! We gaan toch niet in actie komen voor een regime dat zijn eigen volk afslacht!
Je tegen de oorlog verzetten terwijl je als ‘verplichte’ voorwaarde begint met het doorgeven van de oorlogspropaganda, is een fundamentele fout; de leugen over tienduizenden doden maakt integraal deel uit van de lopende vernietigingsoorlog: het is de onmisbare voorwaarde voor de algemene passiviteit.
-----
1. 1september39.com/39e/articles/2332,The-Myth-of-quotThe-Bloody-Sunday-of-Bydgoszcz-Dispelled.html
2. english.almayadeen.net/news/politics/the-anti-iran-human-rights-bazaar
3. www.youtube.com/shorts/fqIFBSidlNM
4. www.theguardian.com/global-development/2022/dec/08/iranian-forces-shooting-at-faces-and-genitals-of-female-protesters-medics-say.
5. x.com/zei_squirrel/status/2041275585083613545